وقتی سنگر انفرادی مورد هدف بعثی ها قرار گرفت ما هم از ترکش ها درامون نموندیم مخصوصا سیستم ارتباطی از ترکش خمپاره ها بی نصیب نموند و الان هم بعد دو ماه با رایزنی و گرفتن غرض و این حرفا از پدر گرامی تونستم دوباره رو پا بایستم اینم لطف خدا بوده مگرنه تا الان باید تو اسمون هفتم این دهکده جهانی می بودم .

حال و هوای عجیبی این ماه خرداد ...قلم همراهی نمیکنه تا از گفتگوهای ترکشی بنویسم برای همین این پست رو میخوام از ترکشهای اصابت شده به این جانم بنویسم که بعضی مواقع بر اثر شدت دردفراق، دیواره های قلبم فرو می ریزه .

ما که هر وقت خواستیم ارتباطی برقرار کنیم با مولا مهدی (عج) باید اول وارد ایستگاه صلواتی بشیم و یه خورده داغ و حسرت آهنگ رفتن پرستوها رو بخوریم و بعد با آیه های اندوه وارد خیمه شهدا بشیم ..اونم با زمزمه های حسین علیهم السلام ...

از اینهمه تکرار خسته شدم پرستوهای مهاجر به خا نه باز گردید مگر نه اینکه بهار امده ؟!

آن وقتها در امتداد نسیم احساس خستگی نمی کردم ،آن وقتها درد مثل نیلوفر به دورم نمی پیچید بلکه آرامم می کرد چون دل تنها با یاد خدا آرام میگرفت آخر با غفلت قهر بودم .

یاد بازوهایی بخیر که اخلاص ان را ورزیده میکرد .یاد پاهایی بخیر که هزاران کوه ایستادگی را تربیت میکرد.

یاد جاده هایی ( به سمت کربلا ) بخیر که ادمی را از بیراهگی ، انحراف و چند راهگی ، نجات میداد .

یاد سنگرهای خودی بخیر که مفصل ترین میهمانی اشک و خلوص ، تبسم و استراحت بدون خرجهای کلان را ترتیب میداد .

یاد خاکریزها بخیر که گودالهای لغزش و گناه را صاف میکرد .

یاد گودالها بخیر که شبها در ان آسایش زمین میخورد و غفلت و هراس از مرگ می گریخت .

یاد حسینیه ها بخیر که شاهد قدوم اهل بیت (ع) بود.

یاد نقشه ها بخیر که فلشهای خدا طلبی در ان رسم میشد .

یاد سیم خادرها رو خورشیدیها بخیر که در ان خار ، سیم و زر سبز نمی شد .

یاد منورها بخیر که به دیدار چهرهای نورانی می آمدند، سرانجام از شدت حسادت چراغ عمرشان خاموش می شدو اخرین پوسته خود را می انداختند.

یاد پیشانی بندها بخیر که که افتاب از نورانیت پشت خود پنهان می کرد تا خورشید در برابرش روزی یک بار روی تابیدن بیابد .

یاد چفیه بخیر که علامت زهد بودو عرقچین بسیاری از نیازها .

یاد لباسهایی بخیر که از بس عزیز بودند خدا زمین را به رنگ آنها آفرید.

یاد پوتینهایی که مشکی بودند اما پس از خود ذره ای تیرگی و تاریکی به جا نگذاشتند و جاهایی رفتند که حتی دیگر کفشها جرات قدم نهادن

 به انجاها را پیدا نکردند.

یاد پیراهن خاکی بسیجیها بخیر که افتادگی را می آموخت و

بی پیرایگی تبلیغ میکرد ..

یاد رمزهای عملیاتی بخیر که شمارش معکوس بود برای دستهایی که به عباس (س) پیوند می خورد ،

کمرهایی که بیاد پهلوی شکسته سجده می کرد ، سرهایی که تقدیم سرورشان حسین (ع) می شد

فرقهایی که به عشق علی (ع) شکافته می شد ، بدنهایی که در خلسه سکوت بقیع همصحبت خاکها شد و تشییع نشد

شما را به خدا یک بار دیگر سری به لحظه های وداع،التماس دعا ، شفاعت ، یادگاری ، وصیت نامه ها ، سجده های طولانی ، گذشت ، توسل ، بی قراری دل ، سنگر مناجات بزنید....

تا شبی به تاریکی ززلفش باز جویی رُخت رادر نگاه دستانش !.

یا ارحم الراحمین